Toevalstreffer

Eiffeltoren - tweeling

In het kader van mijn jaarthema Licht heb ik nog niet zo lang geleden een foto gedeeld van mijn avondfotografie in Parijs.

Stad van het licht

Bovenop de toren van Montparnasse heb je een prachtig uitzicht over Parijs. De lichtjes verstrooid over de stad met als blikvanger, natuurlijk, de Eiffeltoren.

Ga je rond over de toren dan is het uitzicht niet overal even boeiend en zul je al snel weer terug keren naar de verlichte Eiffeltoren.


Ik heb vanaf diverse punten foto’s gemaakt, maar een rij verlichte huizen met kleine lampjes is lang niet zo boeiend. Hier en daar heb ik wat technieken toegepast om de foto’s wat interessanter te maken. Door gebruik te maken van de lange sluitertijd en in- en/of uitzoomen van je objectief krijg je nog wel aardige beelden. Het werken vanaf een statief spreekt tijdens dit soort opnames voor zich.
Toen het eenmaal wat rustiger werd ben ik teruggekeerd naar de kant waar de Eiffeltoren zich bevindt. Het was al wat frisser aan het worden en de meeste mensen zochten de warmte binnen op.

Ben je bekend met de werking van de camera dan weet je dat het apparaat veel technische toeters en bellen heeft, maar dat het in beginsel vooral gaat om het vastleggen van licht. Het begin is een zwart vlak, waar de informatie van licht het beeld zal maken. Zolang er delen zijn waar geen licht op is gekomen, zijn deze dus nog te vullen met beeld.

Houd je dit in gedachten dan ben je bij het principe van dubbelopnames. Sommige camera’s beschikking over de gewenste instellingen om dit voor je te regelen. Mijn camera hoort daar niet bij. Maar niet getreurd, het principe in gedachte houdend kun je dus wel zo’n foto maken.

Na de nodige ‘traditionele’ foto’s ben ik dus gaan experimenteren. In- en uitzoomen. Klein diafragma (sterren) of groot diafragma en spelen met scherp/onscherp. Bij deze laatste moment bedacht ik dus de dubbelopname. Niet veel tijd meer over is het dus bij één foto gebleven. Gelukkig is deze precies wat ik er van verwachte! Vandaar mijn verwijzing bij de foto van november met mijn jaarthema Licht. Trots dat het gelukt is en dat de foto naar verwachting er goed uit ziet!

Toevalstreffer

Toevalstreffer? Niet in dit geval. Toch blijft het wel een beetje een gok. Ik zal je de werking voor het maken van deze foto uitleggen.

Allereerst zul je moeten timen.
Ik wilde de lichtstraal die constant langs zwiept alleen gericht naar binnen vastleggen. De lichten zouden naar elkaar moeten ‘wijzen’. Voor het fotograferen is het dus van belang om precies te weten op welk moment je moet afdrukken om dit voor elkaar te krijgen.

Ten tweede belichting.
Als je zoals hier de Eiffeltoren 2 maal in beeld wilt vastleggen zal een deel van je beeld zwart of donker genoeg moeten zijn. Je zult een vlak moeten overhouden om het licht tijdens de 2e belichting te kunnen vastleggen. Zodra een deel van het beeld is ‘belicht’ zal een volgende lading licht er voor kunnen zorgen dat het beeld wordt overbelicht en dus niet meer herkenbaar is.

Ten derde het uitkienen van de plaatsing.
Dit is wel het meest lastige. Op het moment dat je afdrukt kun je niet meer door de lens zien wat de camera ‘ziet’. De spiegel wordt opgeklapt en je viewer uitgeschakeld. Dit is dus het deel waarbij je zult moeten gokken. Je kunt alvast oefenen voordat je de foto afdrukt om te zien tot waar je ongeveer je camera moet draaien.

De opname

Op het gewenste moment waarop de ronddraaiende lamp zich op het juiste plekje bevindt druk je af.
Mijn camera staat op BULB en het openen van de sluiter wordt vastgezet met een afstandsbediening. Deze zal dus pas weer sluiten als ik het knopje om zet.

Nu begint het tellen. De zwiep van de lamp is een goede tijdmeter. Dus als deze zich op een zeker punt bevindt ga ik weer aan het werk. De draai duurt ongeveer 20 seconden.
Dan dek ik het objectief af met mijn hand (een kaart mag ook).
Vervolgens draai ik de camera naar het gewenste punt (ongeveer dan).
Als de zwiepende lamp zich weer op het juiste punt bevindt haal ik mijn hand weg en wordt de rest van de opname gemaakt.

Aangekomen bij het volgende punt (zodat de zwaai niet verder in beeld wordt gebracht) zorg ik dat de sluiter weer dicht gaat.

Eindresultaat

Op dat moment had ik geen tijd meer om mijn beeld te bekijken en kon ik pas enige tijd later zien wat het eindresultaat was. Dit voelde wel als de analoge tijd. Niet direct je foto terugkijken. Ik ben toch wel erg verwend geraakt met het direct kunnen terug zien van het resultaat.

Voor mij is dit daarom wel fotograferen in optima forma. Niet het vastleggen van het beeld met alle toeters en bellen van de technieken die het ons makkelijker moeten maken. Maar ouderwets begrijpen wat het principe van je camera is en terug naar de basis.
Wil ik terug naar de tijd van filmrolletjes en stinkende vloeistoffen? Absoluut niet! Maar het geeft toch wel een ander gevoel om alles zelf in de hand te hebben in plaats van te vertrouwen op de techniek waarbij alles voor je geregeld wordt.

Welke foto geeft jou het gevoel echt bezig te zijn met fotograferen? Deel hieronder je foto of commentaar. Heb je vragen naar aanleiding van dit artikel? Stel deze dan gerust in het commenttaar veld hieronder. Ik zal je vraag proberen zo snel mogelijk te beantwoorden.

Petra Muilenburg is portretfotograaf en geeft al geruime tijd cursussen aan hobbyfotografen. Van basiscursus tot specialismes als Schilderen met licht, Petra is graag bereid haar kennis en kunde te delen.

Heeft u een tip of vraag na het lezen van dit artikel? Plaats deze dan hieronder in het commentaarveld.

Agenda cursussen en workshops

Kijk voor het aanbod cursussen en workshops en schrijf u gelijk in.

Op de hoogte blijven van verschenen artikelen, cursussen en workshops? Schrijf u in voor ons maandelijkse ezine Bulb en ontvang een overzicht in uw electronisch postvak.

 

Schrijf in voor
e-zine BULB

 

Deel dit artikel

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *